Home

Vandaag was een bijzondere dag..

Peter, Daphne en Tia (mijn Afrikaanse gastouders en de oprichtster van Thamsanqa) zijn gisteren in Nederland aangekomen. Vandaag was er een suprise party voor hen georganiseerd.
Zeker 80 oud vrijwilligers die bij Peter en Daphne geslapen hebben of vakantie gevierd hebben of zelfs een tijdje gewoont hebben waren aanwezig. Het was een drukke gezellige boel.

"Wat ik schreeuw lijkt niet slecht, wat ik schrijf ben ik echt"

Ik wil bij deze iedereen enorm bedanken voor alle love and support van de afgelopen 2,5 maand. Fijn dat jullie van mijn verhalen genoten hebben en bedankt voor alle complimenten wat betreft mijn schrijfstijl. Dat boek wat er volgens jullie allemaal moet komen, dat zit in mijn hoofd en hart en daar blijft het voorlopig ook.

Afgelopen vrijdag heb ik wederom 3 vluchten doorstaan. Eerst van 'my second hometown' Port Elizabeth naar Johannesburg. In Jo'burg (als wannabee Afrikaanse mag ik nu Jo'burg zeggen) was het verschrikkelijk weer. Net als vorig jaar kwam de regen met bakken uit de hemel en ook onweerde het behoorlijk. Even was ik bang dat mijn vliegtuig hierdoor vertraging op zou lopen, maar gelukkig was dit niet het geval.
Tijdens mijn vlucht van Jo'burg naar London heb ik lekker 2 films zitten kijken en gebabbeld met mijn Schotse buurman.

Gisteren was de laatste dag op Ithemba, het was ook gelijk een bijzondere dag want er was een poolparty georganiseerd in het zwembad van Gelvandale.
Toen Silvia en ik 's ochtends aankwamen stonden er al een groepje kids. Ieder kind moest iemand meenemen die voor ze kon zorgen (lees: erop letten dat ze niet verzuipen in het zwembad, geen enkel kind kan zwemmen). De meeste kinderen hadden een vader, moeder, tante, oom of buurvrouw meegenomen. Andere kinderen kwamen aan met hun 2 jaar oudere broer of zus. Het was voor mij wel heel interessant om te zien wie er nu bij welk kind hoorde. Soms was het ook wel even schrikken om te zien hoe sommige ouders met hun kinderen omgaan.
Toen eenmaal het startsein was gegeven dat de kids mochten gaan 'zwemmen', gingen ze helemaal los. Ze hadden de grootste lol in het water. Natuurlijk probeerde ze iedereen die langs het kantje stond te kijken ook lekker nat te spetteren.

Zoals ik jullie waarschijnlijk al 10.000 keer verteld heb, zou ik vandaag met Keenon bij Thamsanqa gaan kijken. Alles was geregeld, Franka en Corry stonden te wachten, Tia zou om 11:00 bij het huisje zijn en ik had natuurlijk al het nodige aangeschaft voor hem.
Het wachten was alleen nog op Paulien, de social worker van Liebenhaus.
Om 10:20 was ze er nog steeds niet en Silvia besloot eens te bellen naar Liebenhaus. Ik kwam net het kantoor binnen toen ze haar aan de lijn had. Ik zag dat haar gezicht al vertrokken was en ze had zelf een beetje waterige oogjes. Toen ze op hing zei ze: "You won't believe this"
Dus ik zei: "She forgot our appointment?"
Nou, was dat maar zo!

Liebenhaus heeft dus fijn besloten om Keenon NIET naar Thamsanqa te laten gaan in de zomervakantie. "Opeens" hebben ze een instantie of gezin of weet ik veel wat gevonden waar hij heen kan.

I'll be back.. dat hadden FLOrien en FLOris gedacht toen ze de vorige keer mijn benen verlieten. Deze keer hebben mijn huisvlooitjes de hele familie mee genomen en zijn ze mij weer lekker aan het pesten.. Ik zit weer onder de jeukende bultjes en ben weer begonnen met mijn bensielbensonaat kuurtje.

Ok, waar was ik gebleven met mijn weblog..
Ohja, vrijdag avond! Vrijdag avond hebben we met zijn alle Sinterklaas gevierd. Met zijn alle bedoel ik dus Nora, Yvonne, Petra, Franka, de Duitse vrijwilligsters; Karin en Christiana en Daphne. Ieder had een leuk en een niet leuk of grappig of zelfs stom cadeautje ter waarde van 50 rand per cadeau gekocht.

De afgelopen week is er weer heel veel gebeurd, met als hoogtepunt natuurlijk het plaatsen van Keenon in Thamsanqa..

Nora, Yvonne en Petra hadden nog wat sponsorgeld over en het leek mij een goed idee om dat te spenderen aan een nieuwe bureaustoel voor Maureen. Maureen heeft een vergroeide rug en zat op een stoeltje uit het jaar 0. Toen ik er van de week bovenop jumpte en er bijna aan de andere kant weer vanaf viel wist ik dat het tijd was voor een nieuwe. Diezelfde middag zijn we nog naar het winkelcentrum gesjeest en hebben gemiddeld 20 bureaustoelen getest. De best geteste hebben we voor Maureen meegenomen. Deze vrouw, met een hart van goud, verdiend alleen het beste! Ze was er zo ontzettend blij en tevreden mee dat ze bijna in huilen uitbarste. Natuurlijk is het leuk om voor de kinderen van alles te doen, maar Maureen werkt zo hard en mét heel haar hart, dat ze ook wel eens wat terug verdiend.

2008
Vorig jaar kwam hij naar me toe toen ik net 2 minuten op Ithemba was, een kleine en prachtig jochie van 9 jaar. Hij vroeg of ik zijn jas dicht wilde doen en ik vond het toen nog een beetje vies omdat hij kwijlde.
Een paar dagen later gingen we naar een congres en er gingen een aantal Ithemba kinderen mee. Keenon moest plassen en Karin vroeg of ik met hem mee wilde lopen naar de w.c. Wat ik toen op zijn benen zag, daar schrok ik heel erg van. Hij had overal wondjes op zijn benen.
Toen Karin het 'achterliggende' verhaal vertelde zakte de grond onder mijn voeten vandaan. Wat zíjn ouders hem hebben aangedaan, zo behandel je niemand! Op Ithemba heb ik vorig jaar een paar keer met hem gewerkt en dat ging lekker.

2009
Meteen de eerste dag toen ik op Ithemba kwam herkende Keenon mij, echt heel leuk was dat. Hij wist zelfs mijn naam te herinneren.

Vandaag was het feest op Ithemba, het was namelijk BUMBANANI DAY. Dit is geen officiele feestdag ofzo, maar een dag georganiseerd en gesponsord door mensen van de Bumbanani stichting.
Voordat ik het woord Bumbanani in mijn hoofd had waren we weken verder en vanaf vandaag zal ik het ook nóóit meer vergeten.

Het was niet alleen een bijzondere dag omdat het Bumbanani dag was, maar het was ook bijzonder om het feit dat Shade vandaag jarig was en haar 15e verjaardag vierde.
Samen met Roxanne had ik afgelopen week 2 armbandjes gemaakt en samen met Neaven heb ik een kaart voor haar gemaakt. Samen met Karin, Christiana, Neaven, Roxanne en Samkelo hebben we even als 'vrienden onder elkaar' stil gestaan bij haar verjaardag. Shade steeg bijna op uit haar rolstoel toen ze alle cadeau's in ontvangst nam. Erg leuk om te zien.
Neaven wilde nog even een korte speech houden en gaf daarna Shade een dikke kus! Heel erg lief en stoer van hem!

 Terwijl in Nederland de Sinterklaasliedjes door de schoorstenen galmen, zijn hier de kerstversieringen al opgehangen. Wel erg leuk om in het zonnetje een sneeuwman te zien hangen.
Deze hele week zijn we al Christmas Carols aan het zingen tijdens het ochtend ritueel. Toen er naar de onze inzending gevraagd werd bleef het angstvallig stil bij het Nederlandse front. Met moeite wisten we ons de tekst van O Denneboom te herinneren. Vanaf nu zijn we dus iedere dag luidkeels aan het oefenen en aan het proberen de kinderen de eerste regel van O Denneboom te leren. "O Denneboom, O Denneboom, wat syn julle takke wonderskoon" komt er dan uit deze gouden Afrikaanse kinderkeeltjes. Erg schattig!

Deze week is het kerstverhaal al zo'n 3 keer helemaal uitgespeeld door de kinderen. Volgende week dinsdag gaan ze het voor ons opvoeren. Jammer dat we het nu al 4 keer gezien hebben, maar goed.. het gaat om het idee.

Een hele week geen weblog geschreven! Jullie zullen wel denken dat ik ontvoerd ben door één of andere knappe surfdude uit Jeffrey's Bay, maar helaas.. niets van dit is waar! ;-)
Deze week was een drukke week, ik zal beginnen met maandag.

Maandag ben ik in Fezi's klas de kerstboom op gaan zetten en de klas versierd. Aangezien er niet zoveel versiersels zijn was ik hier zo mee klaar. De kids vonden het fascinerend en geweldig om te helpen. Omdat er niet zoveel versiersels waren besloot ik dat het misschien wel leuk was om iets met de kids te maken. Op internet heb ik het hoofd van 'Father Christmas' (zo wordt de kerstman hier genoemd) opgezocht en uitgeprint.

Vandaag werd ik om 7:15 wakker gemaakt door Peter, het was tijd om Roxanne en Keenon te gaan halen. Vandaag zou ik mijn speech in Peter en Daphnes kerk houden voor Keenon en het gebed zou voor Roxanne zijn.
 
Zoals ik al had verteld sluit Liebenhaus (waar Keenon woont) tijdens de zomervakantie. Er is nog geen onderkomen voor Keenon gevonden en dus pleitte ik in mijn speech voor opvang voor hem.  
In mijn speech (genaamd: Big words from a small boy) praatte ik namens Keenon tegen de mensen in de kerk.

Maandag
Daar zat hij dan, mijn kleine grote vriend. Te wachten op weer iemand die hem komt voeren omdat hij zelf niet zijn armspieren onder controle heeft, wachten op iemand die hem meeneemt naar het toilet. Te laat.. zo ruik ik later. Ik neem hem mee, verschoon zijn broek en kijk naar hem. Tranen schieten me in de ogen.
Het gaat niet goed met hem, het abces in zijn been wordt niet minder en hij heeft pijn. Thuis wordt hij niet goed verzorgd, zijn moeder kijkt niet naar hem om, doet alsof hij niet bestaat.
Moeder vind drank belangrijker dan de zorg voor eigen 16-jarige zoon. Oma, die ook in het huisje woont, neemt de zorg voor haar kleinzoon waar. Zo goed en zo kwaad probeert ze alle eindjes aan elkaar te knopen.
Ik til hem uit zijn rolstoel om hem even later in bad te doen, wetende dat ik hem hiermee waarschijnlijk pijn ga doen. Ik wil hem geen pijn doen, maar hij ruikt niet fris en heeft echt een bad nodig.

Afgelopen zaterdag moest ik helaas afscheid nemen van Corine.
's Ochtends zijn we nog even snel naar de bazar gesjeesd om de 329 muffins af te leveren. Helaas konden we niet al te lang blijven omdat Corine naar het vliegveld moest gaan.

Franka en ik hebben Corine weggebracht. Toen ze haar loodzware koffer (jaja, net 20 kilo!) had ingecheckt was het nog tijd om wat lekkers te drinken. Aangezien het 'bloody hot' was, was het tijd voor een lekkere koude milkshake.
Hierna was het voor Corine dan echt tijd om te gaan. Snel een paar dikke knuffels gegeven en toen is ze maar snel door de douane gegaan voordat we in janken uit zouden barsten. Kleine meisjes hebben zich dus heel groot gehouden!
 

Hallo allemaal!

Afgelopen woensdag was het tijd voor ons uitje met de klas van Fezi. Eerst wilde we met ze naar het strand gaan, maar aangezien het water nog te koud is zijn we maar naar een indoorplay ground geweest. Dit is een soort overdekte speeltuin. Corine en ik hadden van alles geregeld. 's Ochtends vroeg stonden we al boterhammen te smeren met pindakaas en palonie, hier hebben de kids lekker van gegeten.
Helaas waren niet alle kinderen van Fezi haar klas er en dus hebben we nog Siyabulela, Seeton en Sheldon van een andere klas meegenomen.
 

 
De kinderen op Ithemba hebben allerlei handicaps. De één heeft ICP, de ander autisme, weer een ander heeft een stoornis naar aanleiding van het veelvuldig alcohol gebruik van de moeder tijdens de zwangerschap en weer een ander heeft het syndroom van down. Deze laatste categorie heeft de afgelopen dagen een speciaal plekje in mijn hart veroverd.
 
Het merendeel van de kinderen op Ithemba heeft het downsyndroom.
Downsyndroom is een aangeboren aandoening. De oorzaak is een 'extra' chromosoom. Chromosomen zitten in alle lichaamscellen. Chromosomen zijn de dragers van de erfelijke eigenschappen. Er zijn 23 chromosomen. Normaal gesproken zitten in elke cel twee exemplaren van ieder chromosoom. Maar bij downsyndroom zijn er van chromosoom 21 geen twee exemplaren, maar drie exemplaren aanwezig.
Veel kinderen met het syndroom van down hebben naast hun syndroom ook nog andere ‘afwijkingen’, zoals een hartkwaal, of darm- en maag afwijkingen.